Veel bedrijven zitten niet te springen op sollicitanten van veertig jaar en ouder. Zeker, ze beschikken vaak over jarenlange ervaring en vakkennis, maar ja ze zijn te duur. Jongeren dan? Tja, ze zijn een stuk goedkoper, maar ze hebben geen ervaring. En de babyboomers? Dure krachten die moeten doorwerken om hun verlaagde pensioentje bij elkaar te krabbelen. Als de handen uit de mouwen gestoken dienen te worden wat is dan eigenlijk jong of oud? Naast de gezondheidsdeskundige kant zit er aan het begrip veroudering ook een belevingskant. Boven de dertig verouderen mensen gemiddeld met één procent. Of veroudering tot problemen leidt in het werk is maar zeer de vraag. In veel functies zijn de fysieke beperkingen van ondergeschikt belang. Natuurlijk, nachtdiensten draaien is vaak slopend, maar het levert nu eenmaal meer geld op. De paradox van de gouden kooi.

Ik loop samen met mijn vrouw op het Rokin in Amsterdam. Waar op 30 april 1980 een stoeptegel rakelings langs mijn hoofd suisde, word ik vandaag bedolven onder de oranjeconfetti. Het stenen gooiende krakersrapaille van toen is nu brave huisvader of opa geworden. Of erger nog, politiek correct bestuurder. Op hun sterke verhalen zit niemand meer te wachten. Hun nazaten organiseren immers hun eigen relfeestjes zoals onlangs nog in Haren. Och ja, iedere generatie zijn eigen mismieters.

Don’t frack my mother zingt Yoko Ono in een You Tube video. Een song geschreven door haar zoon Sean Lennon. Yoko is boos en verdrietig tegelijk omdat fracking moeder aarde nog verder uitput. Fracking is een techniek die in de Verenigde Staten wordt toegepast bij de winning van schaliegas.

“Breng ze het gevoel bij, maak ze bewust dat techniek leuk en interessant is. Teveel jongeren hebben een achterhaald beeld van werken in de techniek.” Het is een hartenkreet van Klaas Bos, manager communications Chemelot tijdens de druk bezochte thema-avond Techniek in het basisonderwijs, onlangs georganiseerd door onderwijskoepel MosaLira uit Maastricht. Een poll, uitgevoerd in opdracht van het LWV (Limburgse Werkgevers Vereniging) wijst uit dat negentig procent van de Limburgse werkgevers vindt dat technieklessen in het basisonderwijs verplicht moeten worden.

‘We moeten af van studenten - én docenten - die het allemaal wel best vinden. Iedereen moet het maximale uit zichzelf halen. Wie dat niet wil moet zijn heil maar elders zoeken.’ Een tweet van een rechtse politicus? Nee hoor, een boude uitspraak van PvdA onderwijsminister Jet Bussemaker, onlangs in de weekendeditie van NRC Handelsblad en nrc.next.

Limburg onderontwikkeld is de waanwijze reactie van een freelance journalist in dagblad De Limburger in zijn bitchy commentaar op het afgelopen succesvolle eerste Limburgse Werkgevers Congres. In zijn ogen maakten tijdens deze geslaagde ondernemersbijeenkomst ‘vrouwonvriendelijke pakkenmannen met ambivalente gevoelens ten opzichte van spaarzaam aanwezige vrouwen wellustig de dienst uit’ en dat doet, schampert hij verder, ‘recht aan de Limburgse werkelijkheid met volop haantjesbijeenkomsten’. Ik was ook aanwezig bij dat congres. Strak in het nerveus gesneden maatpak, de handjes grijpgraag klaar speurde ik -naar goed Limburgs haantjesgebruik- met spiedende ogen zo groot als schoteltjes naar gewillige, wulpse dames. Ik had het niet gemakkelijk want de aanwezige Limburgse sexy pakkenmannen en zeker ook de hitsige hoernalisten leken allemaal ineens verdacht veel op Strauss-Kahn.

De medialieveling van menig hoofdredacteur. Frans Timmermans. Een man met een mening, dat moet gezegd. Even was er die radiostilte na een aantal mislukte sollicitaties.

‘Straks willen ze nog dat we eerlijk worden’, cartoonde Kamargurka onlangs op de voorpagina van NRC Handelsblad. We dat zijn de Nederlandse bankiers. Het was zijn sarcastische reactie op de onrust die is ontstaan bij het bankwezen over het voornemen van demissionair minister van Financiën, Jan Kees de Jager, om een tuchtcollege voor bankiers in te stellen. Nu de banken met hun ondoorzichtige werkzaamheden verwoestende maatschappelijke schade hebben aangericht dienen bankiers in de toekomst een eed af te leggen die hen verplicht te beloven ‘altijd het belang van de klant en de maatschappij voorop te stellen’.

Vergeet de Randstad als vijver waaruit Limburg nieuw talent vist. Een jumelage met een partnerstad uit de euregio is zó gedateerd. Nee, visionaire Limburgse bestuurders met in hun kielzog vooruitstrevende entrepreneurs richten hun blik op het Verre Oosten.

Poen, poen, poen, poen. Wat je allemaal niet met poen kunt doen zong wijlen Wim Sonneveld ooit. Nou, vooral bergen schuld opbouwen. Rupsje Nooitgenoeg zijn. Tot de cocon zich ontpopt en er niets meer overblijft dan een lege huls en een verdwaasde vlinder.

De vlaggenstokken met bungelende boeken, schriften en tassen steken uitdagend de lucht in. En in het weekend word je regelmatig je bed uitgedreund door harde muziek van feestende scholieren en studenten. Geen probleem, ze zijn geslaagd. Even uit de bol, op vakantie en dan? Ja, en dan.

Als je niet oplet is de ene heft van Nederland de andere aan het adviseren. En omgekeerd. Daar schiet je niets mee op, er moet ook wat worden geproduceerd verwoordde Jan Kamminga, oud voorzitter FME-CWM, onlangs de onderschatting van de kracht van de maakindustrie door onwetende bestuurders en wegkijkende politici.

Twintig jaar geleden kreeg mijn zoon van zijn peetoom op zijn verjaardag een abonnement op de Donald Duck. Peetoom is inmiddels old and grey, mijn zoon allang de deur uit, maar de Donald Duck ploft nog iedere donderdag trouw bij mij op de deurmat. Even weg van de NRC, Volkskrant, Trouw, De Pers (helaas overleden) en hoe al die journalistieke betweterigheid ook mag heten. Een uurtje ontspannen met de inwoners van Duckstad die ons zo subtiel een prachtige spiegel voorhouden over opportunisme, hebzucht en aanstelgedrag. Niets menselijks is de Duckstadbewoners inmiddels vreemd. Je kunt tegenwoordig zelfs met ze twitteren. Dagobert, Guus, Donald, en de neefjes zijn van characters echte mensen geworden. Een perfect staaltje social media marketing dat de uitgever ongetwijfeld nieuwe abonnees oplevert.

We leven in een van de meest gelukkige en welvarende landen ter wereld. Onze inflatie, werkeloosheidscijfers en het begrotingstekort behoren tot de laagste van Europa. Toch zijn we een volk van pessimisten en klagers geworden met korte lontjes en we hebben vooral overal recht op. Plicht is een stoffig woord waarvan we de betekenis allang hebben verdrongen. Ondertussen houden zwartgallige economen en kwekkende politici ons voortdurend doemscenario’s voor. Zodat de crisisgedachte vat krijgt op de burgers waardoor het vertrouwen in onze economie wordt ondermijnd en het consumentenvertrouwen daalt. Laten we wel wezen: als je je baan behoudt en niet perse hoeft te verhuizen, lijd je inderdaad een beetje koopkrachtverlies maar kun je ook in 2012 op normale voet doorleven.

‘Kom op jongens en meisjes, ga voor techniek. Het is niet vies en zwaar, maar vaak nieuw en heel interessant. En er zijn banen genoeg. Dus laat gaan’. Een hartenkreet van een bevlogen docent tijdens de Week van de Procestechniek die vmbo-leerlingen in de keuken laat kijken van bedrijven in de procesindustrie.

Het nieuwe jaar wordt voor veel ondernemers waarschijnlijk een drama. Nederland moet zich in 2012 opmaken voor een flinke stijging van het aantal faillissementen. Alle voortekenen wijzen er op dat het aantal ondernemers dat kopje onder gaat zelfs boven het niveau uitkomt van de vorige crisis

Op een foto van Ed van der Elsken -schrijver met de camera- uit de late jaren vijftig van de vorige eeuw zien we een kantoorklerk op zijn stoel zitten half gebukt onder het bureau. Uit zijn schooltas steekt een vetvrij papieren broodzakje, waaruit de loonslaaf zojuist gretig een boterham heeft gevist. Begerig zet hij zijn tanden in het verlate ontbijt. De foto straalt in alles uit dat de hongerige werknemer iets doet dat tegen de heersende normen in druist. Eten in de tijd van de baas is verboden. Daar zijn pauzes voor. Je steelt zijn tijd. Dat mag niet, dat is onfatsoenlijk. De afbeelding stamt uit de tijd dat al het kantoorwerk nog werd geconcentreerd rond een centrale werkplek. Met een bovenbaas en onderknuppels.

De kersverse gouverneur Theo Bovens is bereid zijn snor af te scheren voor het goede Limburgse doel. Tja. Je bent vastelaovondprovincie of niet. En je haalt er in ieder geval de landelijke pers mee. Beetje twitterend gniffelen om die rare limbo’s met hun blijmoedige volksaard. We afficheren ons tenslotte niet voor niets in de landelijke media als the bright site of life regio. Lang leve de lol, nietwaar. Maar Bovens wil ook graag serieus worden genomen. Hij wil de provincie opstuwen naar de eerste plaats in Nederland op het gebied van arbeidsproductiviteit. Dat wordt nog een hele kluif om die ambitie geloofwaardig over het voetlicht te brengen. Zeker nu de uitgerangeerde clichéflapdrol Henny Huisman het heersende beeld over Limburgers weer eens krachtig heeft bevestigd door ons weg te zetten als een stelletje luie sodemieters die de hele dag maar wat rondlummelen in cafés en op terrassen.

Van alle bedrijven in Nederland behoort negenennegentig procent tot het midden- en kleinbedrijf. Ruim 840.000 bedrijven in het mkb zijn verantwoordelijk voor achtenvijftig procent van de omzet in het bedrijfsleven. Het mkb biedt werkgelegenheid aan zestig procent van de werknemers. Kortom, het geld voor de BV Nederland wordt verdiend door het midden- en kleinbedrijf. De mkb ondernemer zorgt voor banen, productiviteit en groei. Het midden- en kleinbedrijf is met recht de motor waarop onze economie draait.