Huilebalken aan de grachtengordel


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

Cor Hospes is journalist, schrijver en snelle jongen. Een kekke bril, de haartjes quasi nonchalant gesliert met de juiste gel en nooit verlegen om een gevatte opmerking. Cor is vooral heel erg veel Cor. Cor schrijft ook recensies.

Zo recenseerde hij voor Adformatie het boek ‘Nieuwsgierigheid, hoe we elke dag worden verleid’ van Roland van der Vorst. Cor sneert: “Van der Vorst heeft zich aan het onderwerp vertild en is van het balkon van zijn eigen ambities gedonderd.” Cor is stoer en meedogenloos. Cor schrijft zelf ook boekjes. Die laat hij dan recenseren door zijn grachtengordelvriendjes die zijn snelle pennetje -‘ik heb dit boekje in twee maanden in elkaar geflanst’- de hemel in prijzen. Zo blijft aan de grachten iedereen dik tevreden met elkaar. Omdat Cor een beetje ijdel is googelt hij regelmatig zijn naam. Hij komt uit bij Limburg Onderneemt. Meer specifiek bij de uitgave waarin recensent Peter Swelsen Cor’s nieuwste boek Guerrillamarketing onder de loep neemt. In tegenstelling tot de voorgekookte riedels van zijn collega’s laat Swelsen geen loopje met zich nemen. ‘Hij (Cor Hospes) slaagt er maar niet in om met een aanvaardbare definitie van guerrillamarketing op de proppen te komen’ constateert Swelsen.

Dat is tegen het zere been van Cor. Hoe durft die provinciaal. Hij eist verongelijkt een reactie van de hoofdredacteur. Niet van de auteur zelf want Cor kent de guerrillatactieken op zijn duimpje. Spreek de chef aan en laat hem zelf de boodschapper onthoofden. Maar Cor gaat nog een stap verder. Swelsen is onbetamelijk, een leugenaar, labiel en een slechte en luie lezer. En als ik Cor niet serieus neem zal hij stappen ondernemen. Tjonge jonge. Stuurt hij de penoze op mij af? Of een foute advocaat? Voel ik me bedreigd en word ik nu eindelijk ook een BN’er? Nee hoor. Wel heb ik genoeg van Cor’s gekwaak. Ik ben die zelfingenomen types beu. Die hun gebrek aan creativiteit compenseren door anderen te pas en te onpas de maat te nemen. Tot iemand hun opgeblazen ego’s doorprikt. Dan spelen ze op hoge toon de beledigde onschuld en eisen -misplaatste- genoegdoening. Of, nog erger, respect. Toch maar even Guerrillamarketing gelezen. Een dertien in een dozijn boekje. Cor zal nu wel denken dat ik een luie lezer ben die niet kan rekenen.

januari 2008, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina