Gewoon een drukke jongen


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

Ik ken Pascal al vanaf zijn geboorte. Een drukke jongen die graag uitdaagt.

ADHD heeft dat tegenwoordig maar zijn ouders zijn niet zo Retalin minded. Het ADHD ‘wondermiddel’ -door 32.000 kinderen in Nederland gebruikt- is niet aan ze besteed. Liever kiezen ze voor sport als uitlaatklep voor hun zoon. Judo, voetbal, zwemmen, Pascal doet er allemaal aan mee. Met vallen en opstaan en veel -kostbare- studiebegeleiding haalt Pascal zijn Havo diploma. Hij gaat op kamers wonen en schrijft zich in voor een HBO opleiding management. Twee maanden later stopt hij met zijn studie en wordt pizzakoerier. Dat is ook geen lang leven beschoren want Pascal heeft besloten advocaat te worden en geeft zich nu op voor HBO rechten. Aan die studie zal hij nooit beginnen want Pascal vertoont steeds vaker afwijkend gedrag. Hij heeft last van stemmingsschommelingen die soms zeer heftige vormen aannemen. De kinderpsychiatrische polikliniek constateert een bipolaire stoornis; zeg maar een puberteitspsychose. Pascal krijgt medicijnen, kortstondige begeleiding en een Wajong uitkering. (Wet Arbeidsongeschiktheidsvoorziening Jonggehandicapten) Door minister Donner wel eens gekscherend ‘het prepensioen voor 18-jarigen’ genoemd. Pascal is nu een van de 16.000! jongeren die alleen al dit jaar instromen in de Wajong regeling. En daarmee is de Wajong hard op weg dit jaar uit te dijen naar 178.000 uitkeringsgerechtigden. Uit cijfers van het UWV blijkt dat binnen de Wajong verstandelijk gehandicapten 38 procent van de populatie uitmaken lichamelijk gehandicapten 16 procent, de overige 46 procent vertoont een psychisch ziektebeeld, is autistisch of kampt met aandachts-, gedrags-, of leerstoornissen.

En bij die 46 procent wringt de schoen. Want juist het aantal jongeren met psychische aandoeningen stijgt de laatste jaren onrustbarend. Op een of andere wijze kunnen zij niet mee in de complexe samenleving die we met z’n allen hebben gecreëerd. En dus vallen ze met hun beperking uit de boot. En belanden veel te vroeg in de uitzichtloze situatie van een uitkering. Zonder sollicitatieplicht worden ze -vaak voor de rest van hun leven- aan de kant gezet. Pascal vindt het nu nog allemaal prima zo. Op zijn tijd een blowtje, een pilletje, een beetje nachtbraken en een uitkering. In plaats van structuur, opleiding en werk. Maar ja, zo zijn de protocollen, de formele procedures, de systematiek. Natuurlijk heeft Pascal ‘een vlekje’. Maar dat betekent toch niet dat hij helemaal niets meer kan op de arbeidsmarkt? De stormbal moet razendsnel worden gehesen, want dit probleem waait echt niet over. Het begint natuurlijk allemaal met politieke wilskracht, met een breed gedragen visie. Met afspraken tussen onderwijs, bedrijfsleven en overheid. Waarbij het eigenbelang nu eens niet voorop moet staat. Of hebben we dan werkelijk niets geleerd van het WAO drama? Een samenleving die een deel van zijn jongeren laat verkommeren in een uitkeringssituatie is geen knip voor de neus waard.



De naam Pascal is om privacyredenen gefingeerd. 
juni 2008, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina