Heb je al geschreven?


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

S. werkt al dertig jaar naar volle tevredenheid bij een grote zorginstelling. Die instelling staat bekend om aandacht voor de cliënt en haar sociale gezicht. S. is collegiaal, kritisch, deskundig en heeft hart voor haar werk. Kortom, geen vuiltje aan de lucht. Tot voor twee jaar. Dan neemt de zittende directie afscheid en ontkomt ook deze zorginstelling niet aan de veranderdrift van de changemanagers. Het opgetrommelde communicatiebureau verkwanselt de historische naam (niet sexy!) in een nietszeggende holle frase. Vlaggen, banieren, kleurige folders, gelikt drukwerk en afdelingshoofden, die voortaan clustermanagers heten, schetsen naar buiten toe een beeld van een flitsende organisatie.


De werkelijkheid is anders. Ook voor S. De afdeling waar ze werkt wordt opgeheven. En ze krijgt, evenals een aantal van haar collega’s, te horen: ‘je past niet meer in de huidige structuur’. Ja, ze mag intern solliciteren. Dat doet S. en ze wordt prompt afgewezen. S. is verbijsterd. Ze went zich tot de ondernemingsraad en de vakbonden, maar die verschuilen zich achter het sociaal plan dat met de nieuwbakken beslismanagers is afgesproken. En och, krijgt ze te horen, wat wil je nou helemaal als je 53 jaar bent? Pak ‘de regeling’ nou maar. S. werpt tegen dat ze met haar ervaring en expertise nog een toegevoegde waarde kan zijn voor de organisatie. Meewarige blikken zijn haar deel. S. laat het er niet bij zitten. Ze neemt een advocaat in de arm. Helaas. Zesduizend euro lichter en een illusie armer hamert een ongeďnteresseerde kantonrechter haar in tien minuten de uitkering in. S. mag zich na tweeëndertig jaar plichtsgetrouw werken melden bij het loket van het CWI. Daar krijgt ze fijntjes te horen dat ze wel verplicht is iedere week te solliciteren. Niet dat ze enige kans maakt, maar ja, zo zijn de formele procedures.

In Den Haag struikel je over de commissies met adviezen over ouderen langer aan het werk, leeftijdsbewustpersoneelsbeleid, de toekomst verzilveren, taskforce ouderen en hoe al die papieren tijgers ook mogen heten. De realiteit is weerbarstiger. S. is geen uitzondering. Integendeel. Ze behoort tot de uitdijende groep van tienduizenden te vroeg afgedankte arbeidskrachten die door mismanagement onvrijwillig aan de kant staan. Ondertussen blijven de ivoren torens een rijstebrij aan rapporten over ons uitspugen over krapte op de arbeidsmarkt. En S.? Die moet nog 225 zinloze sollicitatiebrieven schrijven.

september 2006, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina