Nietszeggendheid


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

Ik ben in New York. Op een boot in de Hudson rivier staat een prinses te zwaaien naar mensen die er niet zijn. Gelukkig voor haar is de Nederlandse pers massaal uitgelopen om verslag te doen van een Nederlands feestje in de Big Apple. Dezelfde prinses die er zo vast van overtuigd is dat de Nederlander niet bestaat, put zich nu uit in loftuitingen over stoere Nederlandse zeevaarders die vierhonderd jaar geleden voor anker gingen voor de kust van Manhattan.

Holland promotie heet dat. En dat mag een centje, zes miljoen euro, kosten. Maar voor wie? New Yorkers hebben wel iets anders aan hun hoofd dan te zwaaien naar een prinses in een rood mantelpakje, waarvan je maar nooit weet of haar echtgenoot je niet aanklaagt als je een foto van haar maakt. Ze zijn er weer allemaal: de Job Cohennen, de Frans Timmermansen, de Aboutalebs en de bekende sociëteitkarikaturen uit het Stan Huygens Journaal. In het kielzog van kroonprins Willem-Alexander en prinses Màxima proberen ze vooral voor zichzelf een graantje publiciteit mee te pikken. Alleen Jan Smit ontbreekt nog. Die wordt node gemist in Bowling Green Park, waar een ‘Nieuw Amsterdamdorp’ is ingericht. Ik geloof mijn ogen niet. Molentjes, pofferkraampjes, tulpen en klompen; alle clichés verenigd onder de Hollandse noemer: gezelligheid. Nederland anno 2009?
New Yorkers weten weinig tot niets over onze rol in hun verleden. En de interesse is minimaal. De New York Times ruimt op pagina achttien plaats in voor een artikel waarin vilein wordt opgemerkt dat dit feestje toch vooral wordt gevierd in Nederland. Ook New Yorks burgemeester Michael Bloomberg moet door een batterij aan voorlichters snel worden ingeseind. Die Bloomberg, een selfmade man die een vermogen vergaarde met zijn mediabedrijf, wil geen salaris voor zijn burgemeestersambt. Hij ontvangt van de gemeente New York het symbolisch bedrag van één dollar per jaar. Kom daar maar eens om in bonnetjesland. Zelfs het broodje haring en het rolletje drop van onze bestuurders komen voor rekening van de belastingbetaler. Wat is dat toch met die socialistische mandarijnen als ze eenmaal zitten vastgeklonken aan het kapitalistische pluche?
Ik ben in Den Haag. Volg de algemene beschouwingen. IJdele politici zijn ook hier weer vooral met zichzelf bezig. Het taalgebruik is weinig parlementair, want daar scoor je niet meer mee. Elkaar voor rotte vis uitmaken en dan triomfantelijk in de camera kijken: alweer gestegen in de peiling van Maurice de Hond. Manifeste geldingsdrang versus landsbelang. En terwijl de natie zich in de diepste crisis sinds jaren bevindt, verklaart de minister-president doodleuk dat hij niet in vorm is. Hij heeft zijn veronderstelde VOC mentaliteit allang laten varen. Achter de dijken regeert louter de leegte.
september 2009, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina