Goudzoekers


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

Liep op de Tefaf Dirk Scheringa tegen het lijf. Vast en zeker op zoek om van zijn laatste zuurverdiende woekercentjes een magisch-realistisch kunstwerkje aan te schaffen.

Een dag later zag ik hem weer. Nu in een volgepakt voetbalstadion in Alkmaar waar hij door ‘zijn’ supporters luidkeels werd uitgejuicht. Dirk is onze held klonk het uit duizenden kelen. Vreemd volkje die kaasdragers. Zit je bij Radar neerslachtig te wezen omdat je bent opgescheept met een wurgende DSB hypotheek, breng je in het DSB stadion opgetogen zwaaiend met je DSB seizoenskaart een ode aan de veroorzaker van je financiële ellende. Als klap op de vuurpijl ontving de voormalige woekerbankier voor zijn verdiensten ook nog eens uit handen van de burgemeester het ere-insigne in goud van de stad Alkmaar.
Ik kreeg last van een déjà vu. Van een burgemeester die struikelde over zijn eigen integriteitsdictaat. Die, nadat eerst zijn goudomrande wachtgeld fijntjes was geregeld, zelf de handdoek in de ring wierp. Zich vervolgens liet fêteren door zijn aanhangers en als bonus de gouden eremedaille van de stad Maastricht in ontvangst mocht nemen. En ik in mijn naïviteit maar denken dat een dergelijke onderscheiding alleen is weggelegd voor burgers van onbesproken gedrag die zich belangeloos voor hun stad hebben ingezet. Blijkbaar is toch niet alles goud wat er blinkt.
Over belangen en bonussen gesproken. Terwijl ING voor miljarden euro’s aan het overheidsinfuus ligt, lees ik in het jaarverslag van diezelfde bank dat voormalig bestuursvoorzitter Tilmant in 2009 een extra bedrag van ruim 1,35 miljoen euro voor vroegpensioen opstrijkt. In huize Tilmant knallen ongetwijfeld de champagnekurken. De arrogantie van de macht schenkt met elkaar maar weer eens een glaasje in. Bankiers willen niets van de kredietcrisis leren. Want terwijl Tilmant en consorten genieten van ons belastinggeld kraakt het midden- en kleinbedrijf in zijn voegen omdat de banken niet bereid zijn om geld uit te lenen. Banken wijzen kredietverzoeken van ondernemers massaal af. En juist die kredietbeperkende maatregelen remmen het economisch herstel. In geïndustrialiseerde landen valt negentig procent van de bedrijven onder het midden- en kleinbedrijf en werkt liefst tweederde van de beroepsbevolking in die sector. Je hoeft geen econoom te zijn om te begrijpen dat zonder zuurstof, kredieten, de boel structureel vastloopt. Maar ook de zakelijke klanten mogen de hand in eigen boezem steken. Te lang hebben ze de veel te hoge tarieven en gekunstelde constructies geaccepteerd die tot de schandalige wanpraktijken hebben geleid. In de vorige eeuw zijn de Nederlandsche Middenstandsbank en de boerenleenbanken ook opgericht om de macht van het grootkapitaal te breken. Dus wat let u? Ondernemers aller landen verenigt u! Karl Marx draait zich om in zijn graf.
maart 2010, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina