In de armen van Tyche


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

Nederland schiet Griekenland 4,7 miljard euro voor. We hebben zelf niets te makken maar vooruit, om de euro en het gezicht van opportunistische politici te redden doen we een stevige duit in het Griekse zakje. Een miljard meer of minder, wat maakt het uit. De geldpersen van onze schuldeneconomie draaien op volle toeren, dus een kniesoor die op de geldontwaarding let. De looptijd voor de Grieken is vijf jaar en uiteindelijk moet de laatste lening in 2018 weer op de bankrekening van het ministerie van Financiën staan.

Toch maar even mijn zus Marion gebeld. Zij woont, werkt én leeft al dertig jaar in het Griekse Thessaloniki. Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn. Dan breekt op de achtergrond een homerisch gelach uit. Mijn bange vermoeden wordt bevestigd. Als het aan de trotse Grieken ligt kunnen we naar ons geld fluiten. De bevolking wenst niet op te draaien voor het zootje dat de politieke elite er van heeft gemaakt vertelt mijn zus. De Griekse economie en politiek wordt bepaald door een aantal schatrijke families. Van hun verdeel- en heerspolitiek kijkt geen enkele gewone Griek nog op. Bedrog, handjeklap, belastingontduiking en vriendendiensten maken deel uit van het alledaagse leven. De reguliere economie is al jaren zo rot als een mispel, het land draait in feite op de informele economie. Grieken hebben een constant wantrouwen jegens de staat, ontduiken om die reden massaal de belasting en verdienen hun geld bij voorkeur in het zwarte circuit van de schaduweconomie. Bovendien weten ze donders goed dat ze zich niet aan de bezuinigingsopdrachten hoeven te houden omdat hun europartners zich een bankroet van Griekenland helemaal niet kunnen permitteren. En die europartners wisten toch al vrij snel na de toetreding in 2002 dat de Griekse politieke leiders de boel belazerden met het veel te rooskleurig weergeven van hun begrotingstekort. Nou dan, wie heeft er nu eigenlijk boter op zijn hoofd?
Natuurlijk prijst de Europese Centrale Bank het Griekse bezuinigingsplan om fors te snijden in de overheidsuitgaven de hemel in. Wat moeten ze anders? Maar ik vertrouw het niet. Mijn pensioenkoopsompolissen blijken waardeloze woekerpolissen te zijn, beleggingen gebakken lucht, je huis raak je aan de straatstenen niet meer kwijt en blijven doorwerken tot mijn 67e jaar, terwijl mijn Griekse zwager met 53 jaar met pensioen gaat? Geen denken aan. Ik kap er mee. Ik stort me in de armen van Tyche, de Griekse godin van het geluk en het (nood?)lot. Ik haal mijn spaarcenten van de bank voordat de euro in 2011 in elkaar klapt. Straks mogen we weer omwisselen tegen een 1 op 1 koers, terwijl we er ƒ 2,20371 voor hebben betaald. Tel uit je winst. Mij niet gezien, ik ga mijn geld verbrassen, erdoor jagen. Uitgeven en potverteren voor het straks als sneeuw voor de zon verdwijnt. Ik heb mijn suite in het sterrenhotel op een van de paradijselijke bountyeilanden van de Malediven al geboekt. Carpe Diem.
mei 2010, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina