Waarom? Waarom niet!


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

Tien jaar geleden schreef ik onder de titel ‘De grijze plaag’ een artikel over de toen al aanstaande krimp. Inmiddels hebben we ons over de valkuilen en kansen van de demografische Limburgse ontwikkelingen door een rijstebrij aan rapporten, taskforces, goeroepraat en aanbevelingscommissies geworsteld. Met als voorlopig dieptepunt het eindrapport onder voorzitterschap van de voormalige sloper van ons kwaliteitsonderwijs, Wim Deetman.

Zijn eindrapportage grossiert in het intrappen van open deuren en voorspelbare aanbevelingen. Politieke lyriek voor de bühne. Hij had beter kunnen luisteren naar een hbo student marketing die op mijn vraag wanneer hij nu eindelijk eens naar de Randstad vertrekt, gevat opmerkte: ‘voor mij hoeft het niet, maar onze (Limburgse) docenten roepen in koor dat het daar echt helemaal gebeurt.’ Wim Sonneveld zong er vroeger al over hoe het dorp van zijn vader veranderde. Globalisering versus nostalgisch verlangen. Natuurlijk brengt krimp risico’s met zich mee. Braindrain, het verdwijnen van voorzieningen, minder investeringen in Limburg het ligt allemaal voor de hand. Zeker als je het debat laat bepalen door angst en zwaarmoedigheid in plaats van te investeren in menselijk kapitaal, in kennis van jong en oud en in flexibilisering van de arbeidsmarkt.

Investeer in maatregelen die op lange termijn rendement opleveren. Sloop die overtollige kantoorpanden en die afschuwelijke jaren zestig dead end street woonwijken waarin verantwoordelijke planologen en architecten zelf voor geen goud wilden wonen. Kies voor minder regels, multifunctioneel bouwen en levensloopbestendige woningen waarin ouderen in eigen omgeving worden opgevangen in plaats van in verzorgingshuizen. Zorg voor een betere infrastructuur. Meer dan tachtig procent van het verkeer is lokaal. Door een beter wegennet en openbaar vervoer verminder je files. Transformeer voormalige fabrieksterreinen in parken en groene zones, met veel grote, open ruimten. Richt ze in voor openluchttentoonstellingen. Een aantrekkelijke woonomgeving en culturele voorzieningen trekt mensen aan. Tenminste als er voldoende werkgelegenheid is. Die komt er door Brainport 2020, waardoor Limburg uitgroeit tot een kennis- en innovatiebolwerk van internationaal belang. Duizenden kennisbanen levert dit op. Maar waar halen we die kenniswerkers vandaan als Limburg ontgroent? In China studeren jaarlijks 6,5 miljoen studenten af in het hbo en wetenschappelijk onderwijs. Eén telefoontje naar Han Zheng, burgemeester van Shanghai, en er kloppen morgen talloze hoogopgeleide kennismigranten aan onze Limburgse poort.

Rest nog één probleem. Een doortastende aanpak vraagt om een overkoepelende strategie die door alle partijen wordt gedragen. Om daadkrachtig bestuurlijk leiderschap. Meer in mogelijkheden dan in belemmeringen denken. Van ‘waarom’ naar ‘waarom niet’. Waarin co-creatie centraal staat als voorwaarde voor ontwikkeling en veerkracht. Een andere manier van besturen. Helaas is in Limburg die wens nog altijd de vader van de gedachte.

Frans Hermans,
hoofdredacteur


maart 2011, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina