Guerrillabank


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

Mijn eerste serieuze baan was bij een semi-overheidsinstelling. En hoewel ik al beschikte over een ‘giroblauw past bij jou’ rekening legde de personeelschef mij gedecideerd uit dat mijn salaris louter en alleen werd overgemaakt op een rekening bij de Gemeentespaarbank Maastricht. Toen ik lichtelijk protesteerde dat het voor een tweeëntwintigjarige toch wel een beetje overdreven was twee bankrekeningen, keek hij me ijzig aan en antwoordde dwingend dat uitzonderingen niet waren toegestaan en dat je bepaalde verplichtingen gewoonweg diende te accepteren. “Maar je mag ook voor niks komen werken”, grijnsde hij genietend van zijn flauwe kantoorgrap. Hoewel ik van de solidariteitsgeneratie was koos ik snel eieren voor mijn geld. Jaren later ging de Gemeentespaarbank Maastricht, samen met alle ruim driehonderd onafhankelijke Nederlandse spaarbanken, op in de Samenwerkende Nederlandse Spaarbanken; de SNS bank. Die kreeg gratis en voor niets de duizenden -verplichte- rekeninghouders in de schoot geworpen. Tel uit je winst. Niet voor niets schoot de nieuwe bank direct door naar een top vijf notering in het bankwezen.

Mede dankzij een falende overheid en meegraaiende toezichthouders konden arrogante bankiers uitgroeien tot onaantastbare geldwolven die er vooral baat bij hadden zichzelf en hun criminele vriendjes zoveel mogelijk te verrijken. Tot de zeepbel uiteenspatte en -o ironie- de belastingbetaler voor hun wandaden financieel mocht én mag opdraaien. Logisch dat initiatieven als alternatief voor klassieke banken steeds vaker het daglicht zien. Banken als BankSimple en credit unions voor ondernemers die elkaar financieren uit spaargelden en niet lenen op de kapitaalmarkt of handelen in obligaties. Of de Zweedse Handelsbanken waar bonussen en targets taboe zijn en waar alle medewerkers volgens dezelfde principes worden beloond.
De reguliere banken reageren lauw op de sobere alternatieven. Overtuigd van hun machtposities blijven ze liever inzetten op de simplificatie van hun rekeninghouders. Neem SNS Bank. Die doet tegenwoordig aan guerrillamarketing. Ofwel, ze willen op een originele manier een onvergetelijk ‘wauw-effect’ opwekken voor hun product. Daarom voert de SNS Bank tegenwoordig een bewustwordingscampagne. U en ik zijn niet al te slim en dus moeten we digitaal gaan protesteren. Waartegen? Tegen andere banken die geen rente bijschrijven op je betaalrekening. En dat doet de SNS Bank lekker wel. Dat daar natuurlijk financiële voorwaarden aan zijn verbonden, daar hoor je de bank niet over. “Wij vinden dat de consument recht heeft op rente op zijn betaalrekening”, zegt Arie Koornneef, directeur marketing SNS Bank, “deze campagne gaat om een algemeen gevoel van onrecht.” Ja, u leest het goed. Onrecht en recht hebben op. Deze beladen woorden komen uit de mond van een bankman. Pijnlijk te constateren dat de SNS Bank de consument blijkbaar nog steeds schromelijk onderschat en beschouwt als onbenul. Ik wil nu rente op mijn betaalrekening schreeuwt de commercial me toe. Wat een kletskoek. Ik wil gewoon een solide, fatsoenlijke bank die te vertrouwen is.
augustus 2011, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina