Een leven lang leren…


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

En alweer staan duizenden banen in Limburg op de tocht. Een klap voor onze provincie, waar de werkloosheid toch al hoger is dan gemiddeld in Nederland. Het verlies van banen komt het hardst aan bij oudere werknemers. En dat ben je al gauw. Sollicitatieplicht of niet, boven de 45 jaar ben je op de arbeidsmarkt afgeschreven en uitgeteld. Zeker voor de talloze laagopgeleiden (en daar hebben we er in onze provincie nog teveel van) is een uiteindelijke gang naar de bijstand vaak het trieste einde van het arbeidzame leven.

Om blijvend inzetbaar te zijn in het arbeidsproces moet een leven lang leren een vanzelfsprekend onderdeel zijn van ieders loopbaanontwikkeling. Door de steeds snellere veranderingen in de werkomgeving en de wijze waarop mensen werken is er een continue behoefte ontstaan aan scholing. Wie kansen op de arbeidsmarkt wil behouden zal zich voortdurend moeten (bij)scholen. Iedereen moet in staat worden gesteld om zich snel nieuwe kennis en vaardigheden eigen te maken. Een goed opgeleide en breed inzetbare beroepsbevolking is een eerste vereiste op weg naar de felbegeerde kenniseconomie. Werkgevers, werknemers en overheid zijn het met elkaar roerend eens dat een forse investering in her-, om- en bijscholing een eerste stap is om een leven lang leren fundamenteel te verankeren in ieders loopbaan.

In het drama rond NedCar roepen bonden en ondernemingsraad het kabinet onder meer op om door innovatiesubsidies en stimulerings- en scholingsmaatregelen vervangende werkgelegenheid te creëren. Zodat er geen gedwongen ontslagen ontstaan. Een legitieme eis die om honorering vraagt. Overheidsmiddelen opzij zetten voor een adequate om- of bijscholing is beter dan geld te zetten of de hoop te vestigen op autoproducent Mitsubishi die zich constant in nevelen hult over de toekomst van de innovatieve auto-industrie in Zuid-Oost Nederland.

april 2006, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina