Een woordje over de grens…


Frans Hermans,
Hoofdredacteur

Schwere Wörter. Een dun boekje van zeventig pagina’s. Generaties Limburgse scholieren hebben er Duits uit geleerd. Er in gehamerd en voor altijd beklijfd. Van competentie gericht onderwijs had nog nooit iemand gehoord en leraar zijn was nog een vak. De slopers van het onderwijs waren nog niet begonnen met hun afbraak.

Ik moest er onwillekeurig aan denken toen ik onlangs in het monumentale Rathaus van Aken sprak met Jürgen Linden, burgemeester van Aken. Een bestuurder die graag Europees denkt. Hij vertelde dat aan de Technische Hochschule in Aken op een totale studentenpopulatie van dertigduizend nog geen honderdvijftig Limburgers studeren. Het grootste probleem? De taalbarrière! In Limburg spreekt de jeugd geen Duits meer. Naast het gegeven dat beheersing van vreemde talen cultuur- en onderwijsbarrières slecht, is het ontbreken van talenkennis ook een belemmering in de handelscontacten. De belabberde kennis van het Duits bij Nederlandse ondernemers kost het bedrijfsleven handenvol geld. Zo’n acht miljard euro per jaar berichtte de Duits-Nederlandse Kamer van Koophandel onlangs. Waar wij vroeger bekend stonden om onze talenkennis, spreken we nu een veredeld tutti frutti taaltje. Overigens, Frans is ook volledig uit de gratie. En ja, Camille Oostwegel heeft gelijk dat het beheersen van de Franse taal een verrijking is en je blik op de wereld verruimt.

Maar er gloort een sprankje hoop aan de taalhorizon. Met een provinciale bijdrage van ruim driehonderdduizend euro stimuleert de Provincie Limburg vier Limburgse schoolbesturen bij de invoering van buurtaal- en cultuuronderwijs. Een eerste goede stap op weg om de kansen van de aankomende generatie op de euregionale arbeidsmarkt te vergroten. À propos. Heeft u ook zo genoten van de tv politie? Ik bedoel de Programmaraad Limburg. Nadat eerder al de Spaanse zender van de buis is gehaald -Spaans is een wereldtaal en daar vermoei je Limburgers niet mee- is het nu de beurt om onze Waalse buren van La Une en het Italiaanse RAI Uno te weren. Daar gaat mijn Italiaanse oefenstof. ‘Wij proberen zo goed mogelijk aan te sluiten bij de wensen van de klanten in de regio Limburg en formeel ligt de beslissing bij de kabelexploitant’ is het verweer. Hoe onbenullig en ongeloofwaardig kun je als Programmaraad Limburg zijn?

april 2007, Zuid-Limburg




« terug naar vorige pagina